Author: porjee 
(203.98.70.---)
Date: 12-07-06 06:43
ก่อนอื่นต้องออกตัวก่อนว่าคนเขียนเองก็ไม่ได้ทำงานในระดับสูงส่งบนหอคอยงาช้าง หรือว่ามีตำแหน่งใหญ่โตโก้หรูอะไร เป็นเพียงชาวบ้านนักเรียนไทยในเมลเบิร์นที่อยากมาแบ่งปันความกล้าแกมซ่า
และเพิ่มดีกรีความมั่นใจเล็ก ๆ น้อย ๆ แด่พี่ ๆ น้อง ๆ ที่ต้องการสมัครงานในออสเตรเลียนะคะ
เอาล่ะ...ทีนี้...ก่อนอื่น...ก็ต้องมาดูสูตรสำเร็จรูปของความสำเร็จ 5W 1H ที่เขียนง่ายทำยากกันก่อนดีกว่านะคะ
1. what อยากทำงานอะไร
2. who อยากทำงานกับใคร
3. when อยากทำงานเมื่อไหร่
4. why อยากทำงานไปทำไม
5. where อยากทำงานที่ไหน
6. how แล้วจะทำงานนั้นได้อย่างไร
โจทย์ข้อแรก...ทำงานอะไร...
เคยถามตัวเองไหมคะว่าทำอะไรได้บ้าง งานอะไรที่เราถนัด
เอาแบบไม่ฝืนใจจนเกินไปนัก ชอบงานแบบไหน งานไหนที่ทำแล้วมีความสุข
ถ้าชอบงานบริการ ก็ต้องไปขายบริการ...อย่าคิดมากสิ...งานบริการมีหลายรูปแบบนะ พนักงานโรงแรม ร้านอาหาร บาร์ หรือว่าค่าเฟ่ ล้วนแล้วแต่ขายบริการ หรือแปลเป็นภาษาฝรั่งว่าขายเซอร์วิสกันทั้งนั้น งานบริการนี่จะดีหน่อยเพราะถ้าลูกค้าชอบเรา เขาก็จะมีค่าพิศวาสให้ด้วย หรือที่ชาวบ้านแถว ๆ นี้เราเรียกกันว่า ทิป
ถ้าชอบงานฝีมือก็ต้องไปขายฝีมือ ขึ้นอยู่กับว่ามีฝีมือด้านไหน แล้วก็คุณภาพฝีมือเป็นยังไง อาชีพที่ต้องขายฝีมือก็ประมาณเชฟ ช่างตัดผม ช่างทำเล็บ หรืองานโรงงานต่าง ๆ ไม่เว้นแม้แต่งานในฟาร์ม แต่งานฝีมือก็มีอัตราการจ้างงานต่าง ๆ กันไป สรุปรวม ๆ ว่าต้องมีฝีมือนะ
ถ้าชอบงานขาย ก็ต้องสมัครตามห้างร้านต่าง ๆ แต่ขอโทษ...ที่นี่ไม่มีงานขายแล้วรวยได้ภายในเดือนเดียวแบบที่บ้านเรามีกันนะ แล้วประเภทขายประกัน หรือบัตรเครดิต ก็ไม่ค่อยมีด้วยนะสิ งานขายที่นี่ก็เป็นงานขายแบบที่มีรายได้ต่อชั่วโมงทั่ว ๆ ไป
ถ้าชอบขายเสียง...ที่นี่ไม่มีอาชีพนักการเมือง หรือหัวคะแนนนะ ถ้าชอบขายเสียงต้องไปสมัครตำแหน่ง Call centre เน้นภาษาอังกฤษดี มีสมอง และทนกลิ่นโรตีได้ เพราะเพื่อนร่วมงานของคุณเกิน 50 เปอร์เซนต์มักจะเป็นชาวผู้ดีกินโรตีและแกงกะหรี่นั่นเอง
นอกนั้นก็จะเป็นงานรายย่อยอื่น ๆ เช่นกราฟฟิคดีไซน์ งานศิลปะ งานสื่อ หรืองานเขียน ซึ่งคนเขียนต้องกราบขออภัยงาม ๆ คือไม่ทราบจริง ๆ
โจทย์ข้อที่สอง ทำงานกับใคร...
เอ...นั่นสิ...ใครจะไปรู้...มาค่อย ๆ คิดกันง่าย ๆ อยากทำงานกับคนไทยหรือทำงานกับฝรั่ง...
คนที่นี่ก็มีหลายเชื้อชาตินะ...จะทำกับคนออสซี่เอง กรีก อิตาลี่ คนจีน เกาหลี ญี่ปุ่น ฯลฯ ถ้าทำกับคนไทยก็สื่อสารกันง่าย เข้าใจง่าย รวมไปถึงน้อยใจกันง่ายด้วย
เพราะความที่มันง่าย ๆ นี่แหละ มันไม่ค่อยง่ายอย่างที่คิดหรอก
แต่ถ้าคิดจะทำงานกับคนชาติอื่น ก็ต้องมีความมั่นใจหน่อยบวกกับความกล้าแสดงออก ท่องไว้...ไม่กลัว ไม่กลัว
โจทย์ข้อสาม...ทำงานเมื่อไหร่...
มีบางคนเพิ่งมาถึง ก็ถามหางานกันเสียแล้ว หรือหากันตั้งแต่ยังไม่มา
หลายคนบอกว่าพร้อมแล้ว ๆ ที่จริงอยากจะให้ปรับตัวสักนิด ทักษะทั้ง 4 คุณดีแล้วรึยัง ก็ที่ลงทุนลงแรงสอบกันก่อนเข้ามาน่ะ IELTS ฟัง พูด อ่าน เขียน ภาษาอังกฤษ
มีเรื่องฮา ๆ มาเล่าสู่กันฟัง เกิดขึ้นกับตัวเองนี่แหละ เป็นความผิดพลาดของการสื่อสารตอนแรกที่เข้ามาทำงานในร้านอาหารไทยแห่งหนึ่ง
ในคืน ๆ หนึ่ง กับฝรั่งกลุ่มหนึ่ง ขออนุญาตเขียนเป็นภาษาคาราโอเกะ
“เอ็ก คิวส์ มี แคน ยู กีฟ มี เดอะ โค้ก” พร้อมกับทำท่าเอามือปิดอะไรตรงขวดไวน์
ด้วยความที่เป็นนักเรียนไทยไหวพริบดี กลัวผิดพลาด ก็ทวนคำพูดของฝรั่งนั่นว่า
“ยู มีน ยู วุด ไลค์ เดอะ ค๊อก” ฝรั่งผู้ชายทั้งโต๊ะก็หัวเราะพร้อมกันฮา ๆ ๆ เอ่อ...งง
แล้วก็ไม่มีใครให้ความกระจ่างกับเด็กบ้านนอกอย่างฉันเสียด้วยสิ
“ไอ ด้อน ว้อน ค๊อก ไอ แฮฟ วัน lol ไอ ว้อน... โค้ก...”
อ้อ...โค้ก...แหม...ทำไมต้องลากเสียงช้า ๆ คนเรามันผิดพลาดกันได้ ด้วยความมั่นใจ โค้ก...
“โอ้...มายก๊อด โน ๆ น้อต โค้ก โคคา โคลา ไอ มี โค้ก ฟอร์ โคลสซิ่ง ดิส ไวน์ บ้อทเทอร์”
พร้อมกับทำเสียง ป๊อบ ๆ 2-3 ครั้ง
อ้อ...คราวนั้น อ้อ...ออกมาเป็นภาษาไทยดัง ๆ แล้วก็รู้ความหมายตั้งแต่นั้นเลย
นี่เป็นเรื่องตั้งแต่เมื่อสมัยทำงานคืนแรก ๆ ขำ ๆ ด้วยความที่ภาษาอังกฤษเรายังไม่ดีพอ
เรื่องนี้ก็แล้วแต่บุคคลนะ เพราะการเรียนรู้ของแต่ละคนมันแตกต่างกัน ความพร้อมก็แตกต่างกัน แต่อยากจะให้ทำงานเมื่อคุณพร้อม...เพราะเมื่อคุณพร้อม...คุณก็อยากที่จะเรียนรู้
โจทย์ข้อสี่...ทำไปทำไม...อันนี้มีคำตอบในใจของแต่ละคนที่ต่างกัน
แต่คำตอบที่พอจะแอบ ๆ รู้มาบ้างมีแค่ไม่กี่อัน เอาเป็นคำตอบยอดฮิต 3 คำตอบก็แล้วกัน
1. อยากเก็บเกี่ยวประสบการณ์ และเรียนรู้งาน
2. อยากช่วยเหลือทางบ้านเรื่องค่าขนมกับค่าใช้จ่ายส่วนตัว
3. เมื่อเทอมที่แล้วเรียนตก(กี่ตัวไม่รู้) ก็เลยหาค่าเรียนเทอมหน้าด้วยตัวเอง
โจทย์ข้อห้า...ทำที่ไหนดีนะ
ทำที่ ๆ อยากทำค่ะ อาจจะใกล้บ้านเพื่อที่ว่าเผื่อเลิกดึกจะได้เดินทางกลับบ้านสะดวก ๆ หน่อย หรือใกล้โรงเรียน เพื่อจะได้เลิกเรียนแล้วไม่ต้องเป็นห่วงว่าจะไปไม่ทันทำงาน หรืออาจจะเลือกที่ไกลแต่จ่ายดี เลือกที่ไหนก็ได้ที่สะดวกใจที่สุด
ส่วนข้อสุดท้าย...จะหางานนั้นได้อย่างไร
...นั่นสิ...ทำยังไงดีนะ ก่อนอื่นก็ต้องหันไปถามตัวเองกับ 5Wทั้งหมดที่ผ่านมาก่อน จากนั้นก็ทำเรซูเม่ เรื่องเรซูเม่ใครคิดว่าง่าย หาดาวน์โหลตได้ตามเว็บไซด์ทั่วไป หรือปรึกษาผู้รู้จริง แหม...เรื่องเรซูเม่นี่เหมือนเป็นหน้าตาของคุณเลยนะ ถ้าเขาอ่านแล้วคิดว่ามันไม่น่าสนใจ เขาก็โยนทิ้งก็เท่านั้นเอง หมดสวยหมดหล่อตั้งแต่ยังไม่ทันได้ดูตัว
แค่นี้ก็หมดสิทธิ์ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มต้นเป็นลูกจ้างเสียแล้ว
แต่ถ้าเรซูเม่ผ่าน งานก็สำเร็จไปแล้วถึงครึ่ง เขาก็จะนัดสัมภาษณ์
เตรียมตัวเตรียมใจให้ดี ทำใจให้สบาย มั่นใจเข้าไว้ เราน่ะ...ดีที่สุด...เรื่องการเตรียมตัวสัมภาษณ์งานก็หาอ่านได้ทั่วไปนะ
ส่วนแหล่งหางาน หาได้ตามเว็บไซด์หางาน หนังสือพิมพ์ ตามใบประกาศที่หน้าร้านทั่วไป และตามคำแนะนำของเพื่อน ๆ มั่นใจเข้าไว้ สมัครเข้าเยอะ ๆ และขอให้ทุกคนโชคดี
คัดลอกมาจาก http://www.aussietip.com/webboard/read.php?f=10&i=8132&t=8132
ป.ล. ผู้แต่งเป็นพี่สาวผมเองครับ ^ ^
(203.98.70.---)Date: 12-07-06 06:43
ก่อนอื่นต้องออกตัวก่อนว่าคนเขียนเองก็ไม่ได้ทำงานในระดับสูงส่งบนหอคอยงาช้าง หรือว่ามีตำแหน่งใหญ่โตโก้หรูอะไร เป็นเพียงชาวบ้านนักเรียนไทยในเมลเบิร์นที่อยากมาแบ่งปันความกล้าแกมซ่า
และเพิ่มดีกรีความมั่นใจเล็ก ๆ น้อย ๆ แด่พี่ ๆ น้อง ๆ ที่ต้องการสมัครงานในออสเตรเลียนะคะ
เอาล่ะ...ทีนี้...ก่อนอื่น...ก็ต้องมาดูสูตรสำเร็จรูปของความสำเร็จ 5W 1H ที่เขียนง่ายทำยากกันก่อนดีกว่านะคะ
1. what อยากทำงานอะไร
2. who อยากทำงานกับใคร
3. when อยากทำงานเมื่อไหร่
4. why อยากทำงานไปทำไม
5. where อยากทำงานที่ไหน
6. how แล้วจะทำงานนั้นได้อย่างไร
โจทย์ข้อแรก...ทำงานอะไร...
เคยถามตัวเองไหมคะว่าทำอะไรได้บ้าง งานอะไรที่เราถนัด
เอาแบบไม่ฝืนใจจนเกินไปนัก ชอบงานแบบไหน งานไหนที่ทำแล้วมีความสุข
ถ้าชอบงานบริการ ก็ต้องไปขายบริการ...อย่าคิดมากสิ...งานบริการมีหลายรูปแบบนะ พนักงานโรงแรม ร้านอาหาร บาร์ หรือว่าค่าเฟ่ ล้วนแล้วแต่ขายบริการ หรือแปลเป็นภาษาฝรั่งว่าขายเซอร์วิสกันทั้งนั้น งานบริการนี่จะดีหน่อยเพราะถ้าลูกค้าชอบเรา เขาก็จะมีค่าพิศวาสให้ด้วย หรือที่ชาวบ้านแถว ๆ นี้เราเรียกกันว่า ทิป
ถ้าชอบงานฝีมือก็ต้องไปขายฝีมือ ขึ้นอยู่กับว่ามีฝีมือด้านไหน แล้วก็คุณภาพฝีมือเป็นยังไง อาชีพที่ต้องขายฝีมือก็ประมาณเชฟ ช่างตัดผม ช่างทำเล็บ หรืองานโรงงานต่าง ๆ ไม่เว้นแม้แต่งานในฟาร์ม แต่งานฝีมือก็มีอัตราการจ้างงานต่าง ๆ กันไป สรุปรวม ๆ ว่าต้องมีฝีมือนะ
ถ้าชอบงานขาย ก็ต้องสมัครตามห้างร้านต่าง ๆ แต่ขอโทษ...ที่นี่ไม่มีงานขายแล้วรวยได้ภายในเดือนเดียวแบบที่บ้านเรามีกันนะ แล้วประเภทขายประกัน หรือบัตรเครดิต ก็ไม่ค่อยมีด้วยนะสิ งานขายที่นี่ก็เป็นงานขายแบบที่มีรายได้ต่อชั่วโมงทั่ว ๆ ไป
ถ้าชอบขายเสียง...ที่นี่ไม่มีอาชีพนักการเมือง หรือหัวคะแนนนะ ถ้าชอบขายเสียงต้องไปสมัครตำแหน่ง Call centre เน้นภาษาอังกฤษดี มีสมอง และทนกลิ่นโรตีได้ เพราะเพื่อนร่วมงานของคุณเกิน 50 เปอร์เซนต์มักจะเป็นชาวผู้ดีกินโรตีและแกงกะหรี่นั่นเอง
นอกนั้นก็จะเป็นงานรายย่อยอื่น ๆ เช่นกราฟฟิคดีไซน์ งานศิลปะ งานสื่อ หรืองานเขียน ซึ่งคนเขียนต้องกราบขออภัยงาม ๆ คือไม่ทราบจริง ๆ
โจทย์ข้อที่สอง ทำงานกับใคร...
เอ...นั่นสิ...ใครจะไปรู้...มาค่อย ๆ คิดกันง่าย ๆ อยากทำงานกับคนไทยหรือทำงานกับฝรั่ง...
คนที่นี่ก็มีหลายเชื้อชาตินะ...จะทำกับคนออสซี่เอง กรีก อิตาลี่ คนจีน เกาหลี ญี่ปุ่น ฯลฯ ถ้าทำกับคนไทยก็สื่อสารกันง่าย เข้าใจง่าย รวมไปถึงน้อยใจกันง่ายด้วย
เพราะความที่มันง่าย ๆ นี่แหละ มันไม่ค่อยง่ายอย่างที่คิดหรอก
แต่ถ้าคิดจะทำงานกับคนชาติอื่น ก็ต้องมีความมั่นใจหน่อยบวกกับความกล้าแสดงออก ท่องไว้...ไม่กลัว ไม่กลัว
โจทย์ข้อสาม...ทำงานเมื่อไหร่...
มีบางคนเพิ่งมาถึง ก็ถามหางานกันเสียแล้ว หรือหากันตั้งแต่ยังไม่มา
หลายคนบอกว่าพร้อมแล้ว ๆ ที่จริงอยากจะให้ปรับตัวสักนิด ทักษะทั้ง 4 คุณดีแล้วรึยัง ก็ที่ลงทุนลงแรงสอบกันก่อนเข้ามาน่ะ IELTS ฟัง พูด อ่าน เขียน ภาษาอังกฤษ
มีเรื่องฮา ๆ มาเล่าสู่กันฟัง เกิดขึ้นกับตัวเองนี่แหละ เป็นความผิดพลาดของการสื่อสารตอนแรกที่เข้ามาทำงานในร้านอาหารไทยแห่งหนึ่ง
ในคืน ๆ หนึ่ง กับฝรั่งกลุ่มหนึ่ง ขออนุญาตเขียนเป็นภาษาคาราโอเกะ
“เอ็ก คิวส์ มี แคน ยู กีฟ มี เดอะ โค้ก” พร้อมกับทำท่าเอามือปิดอะไรตรงขวดไวน์
ด้วยความที่เป็นนักเรียนไทยไหวพริบดี กลัวผิดพลาด ก็ทวนคำพูดของฝรั่งนั่นว่า
“ยู มีน ยู วุด ไลค์ เดอะ ค๊อก” ฝรั่งผู้ชายทั้งโต๊ะก็หัวเราะพร้อมกันฮา ๆ ๆ เอ่อ...งง
แล้วก็ไม่มีใครให้ความกระจ่างกับเด็กบ้านนอกอย่างฉันเสียด้วยสิ
“ไอ ด้อน ว้อน ค๊อก ไอ แฮฟ วัน lol ไอ ว้อน... โค้ก...”
อ้อ...โค้ก...แหม...ทำไมต้องลากเสียงช้า ๆ คนเรามันผิดพลาดกันได้ ด้วยความมั่นใจ โค้ก...
“โอ้...มายก๊อด โน ๆ น้อต โค้ก โคคา โคลา ไอ มี โค้ก ฟอร์ โคลสซิ่ง ดิส ไวน์ บ้อทเทอร์”
พร้อมกับทำเสียง ป๊อบ ๆ 2-3 ครั้ง
อ้อ...คราวนั้น อ้อ...ออกมาเป็นภาษาไทยดัง ๆ แล้วก็รู้ความหมายตั้งแต่นั้นเลย
นี่เป็นเรื่องตั้งแต่เมื่อสมัยทำงานคืนแรก ๆ ขำ ๆ ด้วยความที่ภาษาอังกฤษเรายังไม่ดีพอ
เรื่องนี้ก็แล้วแต่บุคคลนะ เพราะการเรียนรู้ของแต่ละคนมันแตกต่างกัน ความพร้อมก็แตกต่างกัน แต่อยากจะให้ทำงานเมื่อคุณพร้อม...เพราะเมื่อคุณพร้อม...คุณก็อยากที่จะเรียนรู้
โจทย์ข้อสี่...ทำไปทำไม...อันนี้มีคำตอบในใจของแต่ละคนที่ต่างกัน
แต่คำตอบที่พอจะแอบ ๆ รู้มาบ้างมีแค่ไม่กี่อัน เอาเป็นคำตอบยอดฮิต 3 คำตอบก็แล้วกัน
1. อยากเก็บเกี่ยวประสบการณ์ และเรียนรู้งาน
2. อยากช่วยเหลือทางบ้านเรื่องค่าขนมกับค่าใช้จ่ายส่วนตัว
3. เมื่อเทอมที่แล้วเรียนตก(กี่ตัวไม่รู้) ก็เลยหาค่าเรียนเทอมหน้าด้วยตัวเอง
โจทย์ข้อห้า...ทำที่ไหนดีนะ
ทำที่ ๆ อยากทำค่ะ อาจจะใกล้บ้านเพื่อที่ว่าเผื่อเลิกดึกจะได้เดินทางกลับบ้านสะดวก ๆ หน่อย หรือใกล้โรงเรียน เพื่อจะได้เลิกเรียนแล้วไม่ต้องเป็นห่วงว่าจะไปไม่ทันทำงาน หรืออาจจะเลือกที่ไกลแต่จ่ายดี เลือกที่ไหนก็ได้ที่สะดวกใจที่สุด
ส่วนข้อสุดท้าย...จะหางานนั้นได้อย่างไร
...นั่นสิ...ทำยังไงดีนะ ก่อนอื่นก็ต้องหันไปถามตัวเองกับ 5Wทั้งหมดที่ผ่านมาก่อน จากนั้นก็ทำเรซูเม่ เรื่องเรซูเม่ใครคิดว่าง่าย หาดาวน์โหลตได้ตามเว็บไซด์ทั่วไป หรือปรึกษาผู้รู้จริง แหม...เรื่องเรซูเม่นี่เหมือนเป็นหน้าตาของคุณเลยนะ ถ้าเขาอ่านแล้วคิดว่ามันไม่น่าสนใจ เขาก็โยนทิ้งก็เท่านั้นเอง หมดสวยหมดหล่อตั้งแต่ยังไม่ทันได้ดูตัว
แค่นี้ก็หมดสิทธิ์ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มต้นเป็นลูกจ้างเสียแล้ว
แต่ถ้าเรซูเม่ผ่าน งานก็สำเร็จไปแล้วถึงครึ่ง เขาก็จะนัดสัมภาษณ์
เตรียมตัวเตรียมใจให้ดี ทำใจให้สบาย มั่นใจเข้าไว้ เราน่ะ...ดีที่สุด...เรื่องการเตรียมตัวสัมภาษณ์งานก็หาอ่านได้ทั่วไปนะ
ส่วนแหล่งหางาน หาได้ตามเว็บไซด์หางาน หนังสือพิมพ์ ตามใบประกาศที่หน้าร้านทั่วไป และตามคำแนะนำของเพื่อน ๆ มั่นใจเข้าไว้ สมัครเข้าเยอะ ๆ และขอให้ทุกคนโชคดี
คัดลอกมาจาก http://www.aussietip.com/webboard/read.php?f=10&i=8132&t=8132
ป.ล. ผู้แต่งเป็นพี่สาวผมเองครับ ^ ^
