แต่ก่อน (ไม่อยากใช้คำว่า สมัย รู้สึกแก่) ชอบแวะบล็อกคนโน้น คนนี้ เข้าไปหาความรู้ด้านคอมมั่ง อ่านเรื่อยๆมั่ง
จนกระทั่งไปติดบ่วงกรรมแห่งแตกฟองเข้า เออเว็บนี้ฉากหน้าเว็บฟอนต์แต่ข้างในมีอะไรดีๆให้เราค้นหาเยอะดี
เข้าไปอ่านบล็อกชาวบ้าน เห็นเค้าเล่น Blog Tag กัน ยังนึกๆอยู่ว่า มันก็คล้ายๆฟอร์เวิร์ดเมลนะ แต่มาในอีกรูปแบบนึง
บล็อกที่เข้าไปอ่านส่วนใหญ่ก็มีชื่อเสียง แถมยังมีโดเมนเนมเป็นของตัวเอง บล็อกฟรีอย่างเราแถมเพื่อนน้อย คงไม่โดนหรอกมั้ง
ถ้าซื้อหวยแล้วเจอแจ็คพอตแบบนี้ก็ดีน่ะสิ ผมได้รับ Invitation การเขียน Blog Tag จากน้องเดือน สาวกสาวน้อยผู้คร่ำหวอดอยู่ในเว็บฟอนต์ (จนได้สิแหม่) ใจนึงก็ โอ้วเยส กูโดนด้วยรึ แต่อีกใจก็รู้สึกดีใจที่อย่างน้อยยังมีคนนึกถึง T-T
พล่ามมานาน เข้าเรื่องๆ
Blog-Tag คือการละเล่นอย่างหนึ่งของวัฒนธรรมคนเขียนบล็อก กติกาคือบล็อกเกอร์ทั้งหลายหลังจากโดนลากตัวมาแล้ว จะต้องตีหน้าเศร้าเล่าความจริงถึงเรื่องราวลับๆ ของตัวเองมา 5 อย่าง จากนั้นก็แท็กต่อไปให้อีก 5 คน ไปเรื่อยๆ….
(ก๊อบดิบฮะ) ที่ต้องเป็นเรื่องลับ เพื่อให้เรื่องราวน่าสนใจ และมาจากจิตวิญญาณจริงๆ ลองเผยความลับของคุณให้เพื่อนๆรู้บ้างสิครับ (เหมาะสำหรับพวกความลับเยอะ ฮา...)
1. ผมชื่อเจ เป็นชื่อเล่นที่เพิ่งมีตอนเรียนที่ทับแก้ว เริ่มใช้ครั้งแรกตอนม.ปลายในโปรแกรมเพิร์ช98 อ้าว..แล้วชื่อเล่นที่พ่อแม่ตั้งให้ล่ะ ไม่มีครับ พ่อกับแม่เรียกผมชื่อจริง (ดูไฮโซมะ) ชื่อจริงๆคือ "วันเฉลิม" เพราะเกิดห้าธันวา ส่วนเพื่อนๆตอนเด็กๆ ถ้าไม่สนิทกันก็เรียกไอ้แว่น สนิทๆกันก็ไอ้เหลิม ถึงไม่อยากใช้ชื่อเล่นว่าเหลิม มันเสียวสันหลังยังไงไม่รู้ ย้ำว่าพ่อกับแม่เรียกผมว่า "วันเฉลิม" จริงๆ
2. ชื่อในเน็ตปัจจุบัน The inspector มันเป็นชื่อที่มาจากความแค้นครับ
ที่เมลเบิร์น การโดยสารส่วนใหญ่ใช้รถราง คนแถวนี้เรียก Tram อ่านว่า แทรม จะมีเจ้าหน้าที่ (The inspector) สุ่มตรวจว่าแทรมคันไหนมีผู้โดยสารไม่ยอมตอกตั๋วบ้าง ผมโดนจับครับ เพราะตอนนั้นเพิ่งเลิกจากการทำงานตอนเที่ยงคืน ยังถือบัตรที่ยังไม่ได้ตอก และไม่คิดว่าจะมีเจ้าหน้าที่มาตรวจ จึงขอนั่งพักก่อน เค้ามาสะกิดข้างหลังขอตรวจ สรุปว่าโดนปรับเพราะต้องตอกตั๋วทุกครั้งเมื่อใช้บริการ ถูกปรับไป 170 กว่าเหรียญออส ตอนนั้นเจ็บใจมาก กลับบ้านมานั่งเล่นเน็ต เข้าเว็บอะไรสักอย่าง แล้วต้องสมัครสมาชิก เลยใช้ชื่อว่า The inspector ซะเลย มันมีคำคล้ายแปลว่า นักสืบ ซึ่งตรงกับนิสัยชอบเสือกเรื่องชาวบ้านของผม เลยติดใจชื่อนี้
3. คอมพิวเตอร์เครื่องแรกของผมตอนปีสามครับ หลังจากลองผิดลองถูกกับเครื่องชาวบ้านมานาน อาสาเพื่อนซ่อมคอม อันไหนแก้ไม่ได้ก็บอกติดไวรัส ต้องฟอร์แมต จนแน่ใจแล้วว่า ฟอร์แมตฮาร์ดดิสกับติดตั้งวินโดวส์เองได้ กอปรกับตอนนั้นรายงานเข้ามาหนาแน่นมาก ทนแย่งเครื่องชาวบ้านไม่ไหว ทั้งที่ศูนย์คอม หรือเครื่องของเมทในห้อง เลยตัดสินใจซื้อเป็นของตัวเอง ตอนนั้น P4 2 G เพิ่งออก ไฮโซหรูเริ่ด ผ่านได้เดือนเดียว P4 3 G ออกมาหน้าตาเฉย (ไอ้...) ยังติดค่านิยมเพนเทียมอยู่
4. ผมชอบคอมพิวเตอร์และเทคโนโลยีครับ แต่ตัดสินใจมาเรียนวิศวะเพราะคิดว่าเป็นอาชีพที่น่าจะมีโอกาสเติบโตในการทำงานได้มากกว่า เก็บคอมไว้เป็นงานอดิเรกก็ได้ ตอนเรียนที่ทับแก้ว ผมมีเพื่อนสนิทอยู่วิดยา เอกคอม ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ พอเราสงสัยเรื่องคอมก็ถามมัน คุยกัน พอมีงานคณะก็ตามไปแจม จนรุ่นน้องและคนอื่นๆเข้าใจกันผิดไปหลายคน นึกว่า ผมเรียนวิดยาเอกคอม
5. ตัดสินใจมาเรียนต่อที่เมลเบิร์นเพราะสาเหตุหลักคือ ตามพี่สาวมาครับ (อ๊ะ บอกไปแล้วบางคน) เมลเบิร์นเป็นเมืองที่ค่อนข้างเงียบและไม่มีอะไร หมายถึง สถานที่ท่องเที่ยวใหญ่ๆที่เป็นไอคอนของเมือง อย่างเช่น โอเปร่า เฮ้าส์ หรือชายหาดโต้คลื่นทะเล ที่ซิดนีย์น่ะครับ ทำให้คนไทยบางคนตัดสินใจไปซิดนีย์มากกว่าเมลเบิร์น แต่ถ้าจะให้แนะนำจริงๆ ผมแนะนำให้ไปควีนส์แลนด์ครับ ที่เที่ยวเยอะกว่า แล้วก็คนไทยไม่มาก
ถึงเวลาส่งต่อ (กว่าจะครบ) ...แถ่นแท้น...
คนแรก เจ๊นัน รุ่นพี่ En-tech ศิลปากร
คนที่สอง อาเหมย รุ่นน้อง En-tech ศิลปากร
คนที่สาม น้องแจง รุ่นน้องอักษร ศิลปากร
คนที่สี่ เดอะบุ๋ม เป็นสาวกฟอนต์ที่คุยด้วยทางเอ็มบ่อยๆ
คนที่สุดท้าย จักรี สาวกฟอนต์อีกคน
อยากส่งให้แนนเหมือนกันนะ แต่เดือนพรากแนนไปจากพี่แล้ว ฮือ T-T
จนกระทั่งไปติดบ่วงกรรมแห่งแตกฟองเข้า เออเว็บนี้ฉากหน้าเว็บฟอนต์แต่ข้างในมีอะไรดีๆให้เราค้นหาเยอะดี
เข้าไปอ่านบล็อกชาวบ้าน เห็นเค้าเล่น Blog Tag กัน ยังนึกๆอยู่ว่า มันก็คล้ายๆฟอร์เวิร์ดเมลนะ แต่มาในอีกรูปแบบนึง
บล็อกที่เข้าไปอ่านส่วนใหญ่ก็มีชื่อเสียง แถมยังมีโดเมนเนมเป็นของตัวเอง บล็อกฟรีอย่างเราแถมเพื่อนน้อย คงไม่โดนหรอกมั้ง
ถ้าซื้อหวยแล้วเจอแจ็คพอตแบบนี้ก็ดีน่ะสิ ผมได้รับ Invitation การเขียน Blog Tag จากน้องเดือน สาวกสาวน้อยผู้คร่ำหวอดอยู่ในเว็บฟอนต์ (จนได้สิแหม่) ใจนึงก็ โอ้วเยส กูโดนด้วยรึ แต่อีกใจก็รู้สึกดีใจที่อย่างน้อยยังมีคนนึกถึง T-T
พล่ามมานาน เข้าเรื่องๆ
Blog-Tag คือการละเล่นอย่างหนึ่งของวัฒนธรรมคนเขียนบล็อก กติกาคือบล็อกเกอร์ทั้งหลายหลังจากโดนลากตัวมาแล้ว จะต้องตีหน้าเศร้าเล่าความจริงถึงเรื่องราวลับๆ ของตัวเองมา 5 อย่าง จากนั้นก็แท็กต่อไปให้อีก 5 คน ไปเรื่อยๆ….
(ก๊อบดิบฮะ) ที่ต้องเป็นเรื่องลับ เพื่อให้เรื่องราวน่าสนใจ และมาจากจิตวิญญาณจริงๆ ลองเผยความลับของคุณให้เพื่อนๆรู้บ้างสิครับ (เหมาะสำหรับพวกความลับเยอะ ฮา...)
1. ผมชื่อเจ เป็นชื่อเล่นที่เพิ่งมีตอนเรียนที่ทับแก้ว เริ่มใช้ครั้งแรกตอนม.ปลายในโปรแกรมเพิร์ช98 อ้าว..แล้วชื่อเล่นที่พ่อแม่ตั้งให้ล่ะ ไม่มีครับ พ่อกับแม่เรียกผมชื่อจริง (ดูไฮโซมะ) ชื่อจริงๆคือ "วันเฉลิม" เพราะเกิดห้าธันวา ส่วนเพื่อนๆตอนเด็กๆ ถ้าไม่สนิทกันก็เรียกไอ้แว่น สนิทๆกันก็ไอ้เหลิม ถึงไม่อยากใช้ชื่อเล่นว่าเหลิม มันเสียวสันหลังยังไงไม่รู้ ย้ำว่าพ่อกับแม่เรียกผมว่า "วันเฉลิม" จริงๆ
2. ชื่อในเน็ตปัจจุบัน The inspector มันเป็นชื่อที่มาจากความแค้นครับ
ที่เมลเบิร์น การโดยสารส่วนใหญ่ใช้รถราง คนแถวนี้เรียก Tram อ่านว่า แทรม จะมีเจ้าหน้าที่ (The inspector) สุ่มตรวจว่าแทรมคันไหนมีผู้โดยสารไม่ยอมตอกตั๋วบ้าง ผมโดนจับครับ เพราะตอนนั้นเพิ่งเลิกจากการทำงานตอนเที่ยงคืน ยังถือบัตรที่ยังไม่ได้ตอก และไม่คิดว่าจะมีเจ้าหน้าที่มาตรวจ จึงขอนั่งพักก่อน เค้ามาสะกิดข้างหลังขอตรวจ สรุปว่าโดนปรับเพราะต้องตอกตั๋วทุกครั้งเมื่อใช้บริการ ถูกปรับไป 170 กว่าเหรียญออส ตอนนั้นเจ็บใจมาก กลับบ้านมานั่งเล่นเน็ต เข้าเว็บอะไรสักอย่าง แล้วต้องสมัครสมาชิก เลยใช้ชื่อว่า The inspector ซะเลย มันมีคำคล้ายแปลว่า นักสืบ ซึ่งตรงกับนิสัยชอบเสือกเรื่องชาวบ้านของผม เลยติดใจชื่อนี้
3. คอมพิวเตอร์เครื่องแรกของผมตอนปีสามครับ หลังจากลองผิดลองถูกกับเครื่องชาวบ้านมานาน อาสาเพื่อนซ่อมคอม อันไหนแก้ไม่ได้ก็บอกติดไวรัส ต้องฟอร์แมต จนแน่ใจแล้วว่า ฟอร์แมตฮาร์ดดิสกับติดตั้งวินโดวส์เองได้ กอปรกับตอนนั้นรายงานเข้ามาหนาแน่นมาก ทนแย่งเครื่องชาวบ้านไม่ไหว ทั้งที่ศูนย์คอม หรือเครื่องของเมทในห้อง เลยตัดสินใจซื้อเป็นของตัวเอง ตอนนั้น P4 2 G เพิ่งออก ไฮโซหรูเริ่ด ผ่านได้เดือนเดียว P4 3 G ออกมาหน้าตาเฉย (ไอ้...) ยังติดค่านิยมเพนเทียมอยู่
4. ผมชอบคอมพิวเตอร์และเทคโนโลยีครับ แต่ตัดสินใจมาเรียนวิศวะเพราะคิดว่าเป็นอาชีพที่น่าจะมีโอกาสเติบโตในการทำงานได้มากกว่า เก็บคอมไว้เป็นงานอดิเรกก็ได้ ตอนเรียนที่ทับแก้ว ผมมีเพื่อนสนิทอยู่วิดยา เอกคอม ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ พอเราสงสัยเรื่องคอมก็ถามมัน คุยกัน พอมีงานคณะก็ตามไปแจม จนรุ่นน้องและคนอื่นๆเข้าใจกันผิดไปหลายคน นึกว่า ผมเรียนวิดยาเอกคอม
5. ตัดสินใจมาเรียนต่อที่เมลเบิร์นเพราะสาเหตุหลักคือ ตามพี่สาวมาครับ (อ๊ะ บอกไปแล้วบางคน) เมลเบิร์นเป็นเมืองที่ค่อนข้างเงียบและไม่มีอะไร หมายถึง สถานที่ท่องเที่ยวใหญ่ๆที่เป็นไอคอนของเมือง อย่างเช่น โอเปร่า เฮ้าส์ หรือชายหาดโต้คลื่นทะเล ที่ซิดนีย์น่ะครับ ทำให้คนไทยบางคนตัดสินใจไปซิดนีย์มากกว่าเมลเบิร์น แต่ถ้าจะให้แนะนำจริงๆ ผมแนะนำให้ไปควีนส์แลนด์ครับ ที่เที่ยวเยอะกว่า แล้วก็คนไทยไม่มาก
ถึงเวลาส่งต่อ (กว่าจะครบ) ...แถ่นแท้น...
คนแรก เจ๊นัน รุ่นพี่ En-tech ศิลปากร
คนที่สอง อาเหมย รุ่นน้อง En-tech ศิลปากร
คนที่สาม น้องแจง รุ่นน้องอักษร ศิลปากร
คนที่สี่ เดอะบุ๋ม เป็นสาวกฟอนต์ที่คุยด้วยทางเอ็มบ่อยๆ
คนที่สุดท้าย จักรี สาวกฟอนต์อีกคน
อยากส่งให้แนนเหมือนกันนะ แต่เดือนพรากแนนไปจากพี่แล้ว ฮือ T-T
